Forum | Prikbord | Info | Links
 
FC Groningen - Atlético Madrid, 28 september 1983

Prima sfeertje bij voetbal op TV-scherm

GRONINGEN - De meesten waren het er wel over eens met elkaar. "Kunnen we de volgende keer wéér geen kaartje voor het stadion krijgen, dan gaan we opnieuw naar de Evenementenhal." Er ontstond gisteravond tijdens de tv-vertoning van de voetbalwedstrijd FC Groningen - Atlético Madrid, naarmate de wedstrijd vorderde, ook in deze met 2400 mensen gevulde hal een meer dan prima sfeertje. Het enthousiasme ging gelijk op met wat er in het Oosterparkstadion gebeurde.

Daar zag het voordat de wedstrijd was begonnen overigens niet naar uit. In de eerste plaats bleek het beeld op het grote scherm van tegenvallende kwaliteit te zijn, er werden wat video-filmpjes van popgroepen gedraaid, maar het bleef rustig. Ook het onverwachte optreden van Rooie Rinus en Pé Daalemmer, anders eersteklas stemmingmakers, kreeg het voetbalvolk niet uit de stoelen.

Op het moment, dat de lichten in het stadion aangingen, werden de zaallichten in de Evenementenhal gedoofd. In het pikkedonker zat men braaf te kijken naar de energieke wedstrijd een paar kilometer verderop. Het begon pas echt leuk te worden, toen - ten gerieve van journaalopnamen - bij het eerste doelpunt de zaallichten aangingen. Supporters sprongen op, juichten, begonnen te zingen en te zwaaien met vlaggen, sjaals en mutsjes. In de pauze ging het richting bars voor koffie, limonades en pils.

Na de pauze kon de sfeer niet meer stuk in de Evenementenhal, ondanks het feit dat het beeld slecht bleef. De beide FC Groningen-doelpunten vergoedden echter dat euvel. Opvallend was, dat direct na afloop de grote zaal zeer snel leeg was. Velen gingen richting stad, om daar op straat en in de kroegen de echte ooggetuigen te ontmoeten. Voor velen werd het gezellig en laat, zó gezellig dat niemand meer oog had voor de luxe bus met Atlético-spelers, die begeleid door een stuk of zes motoragenten langzaam door de stad reed. (NvhN, 29 september 1983, Wim Jassies)


Het toegangskaartje van de wedstrijd.


Evenementenhal komt pas laat op toeren

Beeldschermvoetbal blijft surrogaat

Wanneer klantenbinding in het spel is, gaat FC Groningen geen zee te hoog. Nadat het Oosterparkstadion enkele tienduizenden plaatsen tekort schoot, alle belangstellenden voor het 'duel van de eeuw' tussen FC Groningen en Atlético Madrid te bergen, werd aan de Zaagmuldersweg in allerijl beslag gelegd op de Evenementenhal.

De multifunctionele ruimte werd omgetoverd in een uit de kluiten gewassen bioscoopzaal en zo'n 2400 voetballiefhebbers kregen de gelegenheid door middel van een reusachtig televisiescherm niets van het spektakel te missen. Al had de tempel aan de Leonard Springerlaan 4800 plaatsen geteld, zou er geen stoel onbezet gebleven zijn.

Aan de voet van de Martini heerst momenteel een complete epidemie. Het voetbalvirus heeft het volk in z'n greep, gelijk een duizendpoot een afgevallen blaadje. FC Groningen-olé bezit de kracht van ooit het 'Geen woorden, maar daden' in de Maasstad. Zelden onderstreepte het betaald voetbal zo duidelijk het nut binnen de infrastructuur van de leefgemeenschap!

Er meldde zich een ander publiek bij de Evenementenhal dan de suppoosten van het theater in het Oosterpark gewend zijn. Geen vreemdsoortig uitgedoste supporters, geen schreeuwende spandoeken en evenmin overspannen rakkers, die zich de keel schor brullen, hun onblusbare sympathie te etaleren. Gedwee schoven de gelukkigen langs de wat angstig blikkende hal-directeur Henk Borgman.

Het zou een voorstelling van Jos Brink geweest kunnen zijn. "Het is nog niet afgelopen," waarschuwde Borgman. "Ik ben pas gerust, wanneer de gasten vertrokken zijn." De Evenementenhal had geen extra veiligheidsmaatregelen genomen, mogelijke ongeregeldheden met veel mankracht te beteugelen. De personeelsbezetting had dezelfde sterkte als in het verleden de thuiswedstrijden van Donar.


Rooie Rinus

Rooie Rinus en Pé Daalemmer zijn aangetrokken, de stemming er alvast wat in te brengen. De act gaat volledig de mist in. Ondanks de gewiekste shuffle van Pé en de onvervalste kraker Jochem uut Lochem. Het duo laat zich gemakkelijk opzij drukken door enkele overmoedigen, die loeiend olé-oléooh inzetten. Ook de tekst "we kunnen elke zondag een hoop agressie kwijt" komt niet aan. De meute zit gelaten op de stoelen; bepaald nog niet gerust over het gebeuren op het 'hoofdkantoor'.

Voorwaar niet het publiek, dat zich op laat naaien met een dode mus. Eerst maar even afwachten, straalt scherp vanaf de gespannen gezichten. Verschillende bezoekers wekken de indruk per toeval in de hal terecht te zijn gekomen. Bij de schenkkranen is het even druk als in en supermarkt op zondagmiddag. Ook daarin onderscheiden de bezoekers zich van het gebruikelijke voetbalvolk. "Voor mij mag Groningen winnen," zegt Henk Borgman, "hebben we misschien nog een beetje omzet."

Het eerste aarzelende rumoer ontstaat als op het beeldscherm de spelers het veld betreden. Het wordt echter royaal overstemd door de rechtstreekse geluiden uit het Oosterpark. "Het publiek zou wel eens de matchwinner kunnen worden," schreeuwt de commentator de zaal in. Best mogelijk, doch de schare voor het scherm raakt er niet van onder de indruk. Na de derde Groningse hoekschop begint de brouwerij een beetje tot leven te raken.

Een pover applaus klinkt op bij een mislukte buitenspelval. In het tempo van het boemeltje van Purmerend beginnen de bezoekers op de vereiste temperatuur te komen. Een kopbal van Waalderbos, die de deklat toucheert laat een man naast ons met de vuist in z'n hand slaan. "Ik had er wel een knaak voor overgehad als ie had gezeten," bromt hij. "Niet meer," reageert een buurman verontwaardigd. Echte vurige supporters denken in dergelijke situaties in andere bedragen.

Een echte dreunende explosie komt pas, nadat Jans zijn ploeg naar een 1-0 voorsprong heeft geschoten. Alsof een overmaatse brisantbom op het voorplein is ingeslagen. In de rust bezingen Rinus en Pé Midwolda en Siddeburen. Het wordt ter kennisgeving aangenomen. Vanuit het slagveld dringt via de moderne communicatie "Laat ons weer eens juichen" het lokaal binnen. "Juichen, hoezo?" lijken de aanwezigen te vragen. Het strijdlied wordt niet overgenomen.

De echte feeststemming ontlaadt na het tweede doelpunt. Eendrachtig komen de kijkers omhoog; de armen zwaaiend boven het hoofd. Een keurig bejaard heertje probeert de horlepiep te dansen. Hij krijgt spontane bijval. Henk Borgman denkt: "Wordt het misschien toch nog gezellig." Instemming klinkt op bij een gele kaart voor een Spanjaard en even later weerkaatst een gillende kreet vanaf de muren "blijf maar liggen kreng" wanneer een andere inwoner uit het land van Sinterklaas op het oog dodelijk verongelukt tegen het gras slaat. De echte stadionsfeer is alsnog gekomen.

Bij de derde treffer zijn de 2400 ervan overtuigd, dat hun favoriet de tweede ronde van het Europacup-toernooi heeft bereikt. Daarvoor willen ze best het lied aanheffen. Na afloop zijgen enkele overgelukkige aanhangers neer voor het beeldscherm. Ze blijven de enigen. De zaal loopt leeg als na een spannende James Bondfilm. 't Was een mooie film, maar nu gaan we naar huis. Zo snel mogelijk. Henk Borgman ziet ze zorgelijk na. Hij had ze nog best even langs de tapkast gehad. (NvhN, 29 september 1983, Jan Ritzema)

terug


 
Webhosting: Flexwebhosting.nl